می روم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچـــــنان که تارو پود قلب من از هــــم گسست

می روم با زخم هـــــایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمـــــد آشـــــــیانم را شکست

می روم اما نگویــــــــی بی وفــــــا بود و نمــــاند

از هجوم سایه هــــا دیگر نگــــــاهم خسته است

راســــــتی : یادت بمــــــــاند از گـناه چشم تو

می روم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچـــــنان که تارو پود قلب من از هــــم گسست

می روم با زخم هـــــایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمـــــد آشـــــــیانم را شکست

می روم اما نگویــــــــی بی وفــــــا بود و نمــــاند

از هجوم سایه هــــا دیگر نگــــــاهم خسته است

راســــــتی : یادت بمــــــــاند از گـناه چشم تو

دشنه نامرد بر پشتم  نشست

                                     از  غم نامردمی ها  قلبم شکست

 و من این  اشتباه رو  خیلی  دیر فهمیدم

 بابت  بی احترامی هایی  که این وسط  شد حلالم کنید

چشمام بسته بود  هیچی رو نمی دیدیم

 یه  نامه  واستون  نوشتم  اگه  دوست داشتین  بخونین ....

تا قاف ترین قله‌ی هستی،

سیمرغ ترین همسفرم باش

من مرغ اسیر دل دریاچه ی نورم،

تا پر بکشم سوی خدا بال و پرم باش

تو  غربتی که سرد تموم روز و شبهاش

غریبه از من و ما  عشق من عاشقم باش.

بارانی از عشق و نَمی هم ستاره ارزانی تویی که در تبار معصومانه‌ی نگاهت، چشمان

خسته‌ی من ستاره می‌چیند. خوش‌آهنگ‌ترین نغمه‌های هستی نثار قلب خسته و

صبورت. روزِ به اوج نشستنت مبارک . . .

پروانه ها در پیله دنیا را نمی فهمند

تقویم ها روز مبادا را نمی فهمند

دریا برای مردم صحرانشین دریاست

ساحل نشینان قدر دریا را نمی فهمند . . .

شبی از شبها

تو به من گفتی شب باش . . .

من که شب بودم

و شب هستم

و شب خواهم بود

                         به امیدی که تو فانوس

                                                       شب من باشی .

پر ترانه پر سکوتم

من یه آهم

پر  حسرت

 تک  تنها

این دیار غربت

 تک و تنها  

شوق پرواز

من چه سادم

 تو  چه سنگ دل

تا  کجا باید برم من ...

  هر  بهاری با  یه  جفتی

تو زمستون هر دو جدایی

من بهارم بی هیچ  جفتی...

  من یه دریا  بی هیچ  موجی

  من  یه  خاکم  بی هیچ  گردی...

 تو یه  راهی

من  مهاجر....

خیلی  وقت  بود   شعر  نگفتم  .... نصفش  بمونه  درد دارم  میام   مینویسم